เช้านี้ก้เหมือนทุกๆวัน ตื่นก่อนคนอื่นเขา มองดูรอบๆตัว เฮ่อ...หลับปุ๋ยอินทรีย์กันหมด และก็เหมือนทุกๆวัน ปีนลงจากชั้น 2 ของเตียง เปิดคอม เข้าห้องน้ำ นั่งอยู่ห้าคอม ฟังเพลง เล่นเน็ต วาดรูป ทำงาน ทำมันทุกอย่างสลับไปสลับมา แทะข้าวโพด(ข้าวโพดสมัยนี้มันใส่ยาบ้ากันทุกร้านเลยรึไงนะ) เล่นไปเรื่อยๆจนเกือบะ 8 โมงก็ได้เวลาปลุกเพื่อนๆไปเรียน บอกให้ลุกไปอาบน้ำทีละคนเหมือนทุกวัน(แต่เรื่องปลุกเพื่อนนี่ไม่ทุกวัน แวแต่อารมณ์อันสุดแสนจะแปรปรวน)

          ที่แปลกคือ วันนี้เจ้าหม่อนเด้งจีทอร์กมาด้วยข้อความยาวเหยียด อ่านวรรคแล้วแล้วก็แอบคิดในใจ มันเพี้ยนอะไรของมันฟะ "หวัดดีค่ะ น้องทั้งสองคน" ไอ้เรารึก็นึกว่าคำนี้แทนตัวเรากับเจ้ามะเหมี่ยว ว่าแล้วก็อ่านวรรคถัดมาถึงได้เข้าใจ

 

          หวัดดีค่ะ น้องทั้งสองคน ตอนนี้กระทรวงศึกษาธิการของจีนออกหนังสือรับรองมาให้แล้วนะค่ะ เอกสารส่งมาที่ออฟฟิตพี่แล้ว ดังนั้นให้น้องทั้งสองเตรียมตัวดังนี้ค่ะ

          1.วันอังคารที่ 14สิงหาคม เวลา 10.00 น ให้มาพบพี่ที่ออฟฟิตที่อยู่ตามนี้ค่ะ 111/184 สุขุมวิท 105 ซอยลาซาล 32 หมู่บ้านเฮปปี้แลนด์วิว (ถ้ามาไม่ได้หรือเปลียนแปลงอย่างไรแจ้งพี่ให้ทราบด้วยค่ะ)
          2.จะได้เอาเอกสารจากกระทรวงศึกษาธิการให้ค่ะ และจะแจ้งเรื่องการทำวีซ่า การเดินทาง ตั๋วเครื่องบิน ตลอดจนการเตรียมตัวค่ะ
          3.พาสปอร์ตมีแล้วหรือยัง เมื่อไหร่หมดอายุ
          4.น้องทั้งสองนัดกันและให้มาพร้อมกันนะค่ะ และนำผู้ปกครองหรือคุณพ่อคุณแม่มาด้วยค่ะ
          5.เตรียมเงินค่าธรรมเนียมมาคนละ 8000 บาทค่ะ
รายละเอียดต่างๆจะแจ้งให้ทราบตอนนี้พบกันนะค่ะ

พี่เกษ

 

          อึ้งไปซักพัก...เอาหละหลุดจากอาการอึ้ง รู้ทั้งรู้ว่าสักวันหนึ่งสิ่งนี้ก็ต้องมาถึง นี่คือจดหมายตอบรับที่ทางมหาวิทยาลัยของหม่อนส่งมาแจ้งว่าหม่อนสามารถไปเรียนต่อที่จีนได้แล้ว รู้สึกใจหายแว่บไปอยู่ที่ตาตุ่ม พี่ชายคนเก่งจอมกวนของเราจะได้ไปอยู่ที่ประเทศจีนแล้ว เย้!เย้!ยะฮู้! คนในครอบครัวคนแรกที่ได้ออกสู่ต่างประเทศ ได้ทุนเรียนที่ประเทศจีน ยอดเยี่ยมมากเจ้าหม่อน ใจหนึ่งของเรากระโดดโลกเต้นเหมือนเต้นเบรกแดนซ์(ซึ่งจริงๆเราเเต้นไม่เป็น) แต่อีกในหนึ่งกลับห่อเหี่ยวและโศกเศร้าอยู่ในมุมๆหนึ่งที่มืดทึม คงได้คิดถึงน่าดู เพราะเจ้าหม่อนต้องไปเรียนถึง 2 ปี กว่าจะได้กลับมา ไม่ได้เหมือนกับเราที่เรียนอยู่ไกลก็จริง แต่ก็ในประเทศไทย กลับบ้านได้บ่อยๆเท่าที่อยากจะกลับ แต่จีนนี่มันไกลมาก ต้องนั่งเครื่องบินไป จะกลับมาบ่อยๆก็คงไม่ได้ จะว่านานๆครั้งก็คงไม่ได้ หม่อนอาจจะกลับมาได้เมื่อเรียนจบ ในหัวอื้ออึงไปหมด ถ้าไม่มีพี่ชายคนนี้แล้ว จะมีใครคอยทำให้เราตกใจในวันเกิดของเราบ้างมั้ยนะ จะมีใครคอยดูแลสวนหน้าบ้านที่ทุกคนขยาดมั่งมั้ยนะ ใครจะพาเจ้าตัวเล้กตัวน้อยไปส่งร้านหมอกับร้านตัดขน ใครจะทำกับข้าวอยู่ในครัวด้วยเมนูแปลกประหลาด ใครจะคอยตกตะลึงเมื่อฉันกลับบ้านโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า และสามพี่น้องจะรวมตัวดูอนิเมชั่นได้อย่างไร มันจะสนุกที่สุด ถ้าเราสามคนดูด้วยกัน คิดแล้วเจ้าอีกใจหนึ่งในมุมมืดก็ได้แต่ก้มหน้าเหลือบมองอีกใจที่ยังกระโดดโลดเต้น ไม่รู้จะทำอย่างไร แก้ไม่หาย นิสัยกลัวอนาคตที่ยังมาไม่ถึง

          ถามหม่อนไปว่าจะได้ไปเมื่อไหร่ หม่อนก็ตอบมาว่าประมาณเดือนกันยา อืม...เดือนกันยารึ?? หม่อนรับปริญญาก็ 29 กรกฎา เราอาจจะไปไม่ได้เพราะติดสอบ แล้วยังต้องไปจีนเดือนกันยา เมื่อไหร่ล่ะ วันไหนของเดือนกันยา หลังวันที่ 20 ได้มั้ย หลังวันเกิดหม่อน อยากเลี้ยงวันเกิดหม่อน อยากเลี้ยงวันเกิดในวันเกิด ไม่ใช่การจัดล่วงหน้า แต่ถ้าไม่ได้จริงๆก็ต้องตามนั้น เราเป็นคนที่ถือเรื่อง ขอพรในวันเกิดดีที่สุด แกะกล่องของขวัญในวันเกิดดีที่สุด มีความสุขที่สุด อยากให้ไปหลังจากนั้น มันจะได้มั้ยนะ...คิดแล้วก็ใจหาย ถ้าไม่ได้ก็ต้องตามนั้น ตามโชคชะตา ขอแค่ให้เพี่ตัวดีมีความสุขที่สุดแล้วกัน

          ฮ่า...กลับมาที่ความกระโดดโลดเต้น หม่อนไปจีนท่าทางคงได้ขนของยกใหญ่ บอกเจ้าหม่อนไปว่าให้ตุนมาม่าไปด้วยเยอะๆ เพราะเห็นคนไทยหลายคนไปต่างประเทศแล้วบ่นอยากกินมาม่าแต่ไม่มีขาย อีกอย่าง เรารู้สึกว่าอาหารจีนไม่ค่อยถูกปาก แต่ก็ไม่รู้นะ เพราะเราก็ไม่ค่อยได้กิน อ้อต้องกระตึกน้ำร้อนด้วย ตัวที่เรามีอยู่นี่ต้มน้ำเร็วมาก แล้วไหนจะเสื้อกันหนาวอีก เพราะที่นั่นหนาวมาก ใกล้ๆรัสเซีย เจ้าหม่อนจะเอาเสื้อกันหนาวแบบไหนไปนะ ได้เป็นแพนด้าหิมะแน่เลย ฮ่าฮ่า อย่างน้อยก็อยากจะไปส่งเจ้าหม่อนที่สนามบินแฮะ

          ต้องไปให้ได้เลย....