กทม. กรุงเทพมหานคร ตึกรามสูงใหญ่สลอน ไม่มีป่าดอนเหมือน ตจว.

          555+-*/ วันนี้เข้ากรุงเทพแล้ว เพราะวันนี้ต้องมาประชุมงานเป็นวันแรก(สำหรับเรานะ เพราะคนอื่นเขามากันตั้งนานแล้วอ่ะ เหอๆ มัวแต่อู้ล่ะสิเรา)

          เดินทางตั้งแต่ตีห้า ถึงกรุงเทพก็ตอนหกโมงเช้ากว่าๆ ด้วยความเร้วของรถกับแรงโกรธโกรธาของตาหม่อน อ่ะนะ ทะเลาะกันอีกแล้ว พี่น้องคู่นี้ ทั้งวันทั้งเดือนทั้งปี แต่ส่วนใหญ่ก็เพราะเราเองที่ชอบโมโหในเรื่องที่ไม่เข้าท่า งี่เง่า ขี้กลัวขี้กังวล ไม่รู้สมองจะคิดมากอะไรนักหนา มาถึงตึก CAT ตอนเกือบๆแปดโมง กว่าจะหาทางเข้าได้ เสียค่าโง่จอดรถไป 50 บาท เหอๆ อ่ะนะ ถือเป็นค่าเรียนรู้ละกัน บทเรียนประจำชีวิตสำหรับคนเข้าเมืองกรุง(บ้านนอกเข้ากรุง ยอมรับ ทำไมยะ ชิชิ) เจอฟ้าเป็นคนแรก ตามด้วยแตง แล้วก็อาจารย์ 

          อาจารย์พาไปดูที่พัก ขับรถวนไปวนมานานน่าดู ทางเข้าตรอกซอกซอยก็ดูจะลึกซะไม่มี เป็นซอยแคบๆ แอบคิดในใจ เวลาเดินออกมาทำงานนี่ท่าทางจะได้เดินจนขาลากเลยมั้งหว่าจะได้ขึ้นรถ หอพักเป็นห้องเล็กๆ มีตู้ใบนึก เตียงตัวนึง ฮ่าฮ่า สำหรับเราแค่นี้ก็ดีแล้วนะ เพราะเราอยู่ยังไงก็ได้ทั้งนั้นหละ (แต่การเดินทางผจญชะตากรรมจากหอมาที่ทำงานนี่ก็...อ่ะนะ ผจญกันต่อไป

          หม่อนมาส่งเราแล้ว แล้วหม่อนก็กลับไปแล้ว รู้สึกเงียบเหงานิดๆ อยากกลับบ้านเหมือนกนันนะ แต่ก็อยากอยู่ที่นี่เหมือนกันนะ ก็อย่างที่ว่านั่นหละ มนุษย์ไม่เคยพอ ได้อยู่ที่นั่นก็ไม่พอดี อยู่ที่นี่ก็ไม่พอใจ จะเอาอะไรกันแน่ เอาโลกทั้งใบมาปั่นรวมกันก็คงไม่ได้ เพราะคงไม่มีเครื่องปั่นไหนจะใหญ่เท่า ไม่มีใบมีดใบไหนจะแข็งพอ เดินตามเส้นชะตาลิขิตต่อไป ต่อไป และต่อไป อย่าได้ไปคิดมันให้มากนักเลย หนักหัวเปล่าๆ หนักสมองจะตาย เก็บเนื้อที่สมองไว้คิดโน่นคิดนี่ สร้างสิ่งดีๆออกมาดีกว่า "อย่าคิดมากกับชีวิต ให้คิดเอาง่ายๆ สบาย....ใจ" ฮ่าฮ่า เสาร์นี้ก็จะได้เจอพี่แล้วหละ เพราะต้องมาสงการนต์ ตอนนี้ ต้องทำงานให้ดีที่สุดก่อนหละหึหึหึหึหึ