วันหยุด ปิดเทอม บ้าน แม่

เพื่อน
         
                                                             เพื่อนเอ๋ย ก่อนเคยเดินทางร่วมฝัน
                                                   เส้นทางสายนั้นเดินด้วยกัน
                                                   ฟันฝ่าสร้างสรรค์ ร่วมทาง
                                                   เพื่อนเอ๋ย ก่อนเคยนั่งลงเคียงข้าง
                                                   เป็นห่วงเป็นใยไม่จืดจาง
                                                   บ่นทุกข์ท้อบ้าง แต่ไม่ห่างไกล
                                                   เพื่อนเอ๋ย ก่อนเคยช่วยกันคว้าไขว่
                                                   สองเท้าก้าวพร้อมกันไป
                                                   มือเกี่ยวก้อยไว้ จับกัน
                                                   เพื่อนเอ๋ย ก่อนเคยสุขสันต์
                                                   เธอฉันสร้างสิ่งอัศจรรย์
                                                   พันธะเรานั้นตลอดกาล
                                                   เพื่อนเอ๋ย เหตุใดเราจึงหักหาญ
                                                   บูดเบี้ยวใส่กันทำพาล
                                                   หมางเมินหยาบกร้าน ปวดอุรา
                                                             เพื่อนเอ๋ย เพื่อนจำได้ไหม
                                                   วันเก่าพวกเรานั้นไง
                                                   ช่างสุขสดใส เธอไม่มองมัน
                                                   เพื่อนเอย เช่นนี้หรือเพราะตัวฉัน
                                                   ตัวฉันไม่ดีหรือไรกัน
                                                   เหตุใดเธอนั้นไม่นั่ง พูดคุย
                                     เพื่อนเอ๋ย รู้มั้ยต้องระทมทุกข์       ความสุขที่มีเลือนหาย
                           เว้าวอนว้าเหว่เดียวดาย                        ห่างกายห่างใจห่างกัน
                           เพื่อนเอ๋ยหากมันมิเป็นเพียงฝัน              อีกครั้งได้ไหมพูดคุยพลัน
                           เธอลองนั่งลงข้างข้างฉัน                     ผิดใจอะไรนั้นบอกที
                           ขอเถิด ขอนะ คนดี                             ก่อนเวลาผันผ่านจากนี้
                           ช่วยปรับความเข้าใจที่มี                       เพราะฉันนี้ไม่อยากเสียเธอไป
                       

          ดีแล้วหรือที่เราปล่อยให้เวลาผันผ่านไปเช่นนี้ ฉันเห็นพวกเขาผิดใจกัน เฉกเช่นเดียวกับในอดีตของฉัน รู้สึกปวดใจแทน เสียดายสิ่งที่พวกเขาทิ้งไปกับกาลเวลา เช่นเดีียวกันกับที่ฉันทิ้ง เพราะพวกเขาทำเหมือนฉัน แต่ตัวเอกของเรื่องเหล่านั้นไม่ใช่ฉัน ฉันจึงเสียดาย ฉันเป็นเพียงผู้ที่เฝ้ามองดูพวกเขาอยู่ภายนอก ฉันก็พูดได้ หากแต่เป็นตัวของฉันเองแล้ว เขากับฉันคงไม่ต่างกัน เพราะอะไรนั้นหรือ?? อย่าเลย ฉันจะไม่บอกว่าเพราะใคร แต่มันเป็นเพราะตัวฉัน ตัวฉันไม่กล้าที่จะเดินไปเปิดประตูบานนั้น เพราะกลัวเหลือเกินที่จะได้พบเจอกับเสียงร้องโห่ฮา กลัวที่จะต้องพบว่าสิ่งที่คาดหวังไว้ไม่เป็นจริง ตัวฉันจึงปล่อยให้เวลาผ่านไป ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมา ทั้งรู้ทั้งเสียดาย และทั้งเข้าใจพวกเขา เพราะมันคงไม่ต่างกับฉัน

Tim Burton Again

Alice In Wonderland

          หนังอีกเรื่องหนังของทิมเบอร์ตัน กรี๊ดดดดดดดดดดด....อยากดูมาก อยากดูสุดๆ งานนี้เฮียจอห์นนี่ เดปป์ ก็ตามป๋าทิมไปเล่นอีกแว้ว อ้ากกกกก...เมื่อสองไอดอลของเรามาจับมือกันอีกครั้งแล้วจะให้เราพลาดได้อย่างไร อยากดูมาก โอ้เลือดพุ่งปรี๊ดดดดดดดดดด....ตอนนี้เราอยากสะสมผลงานทุกเรื่องของทั้งสองคนนี้เลยเชียวหละ ขาดแต่ไม่มีงบประมาณ(ที่จริงก็มีนะนี่ แต่ความเกลือทะเลมันติดคอ เหอๆ เลยไม่ได้สะสมซะที)

ขีเกียจเกาะหัว ทั้งตัวขึ้นขน

          กรี๊ดกร๊าดๆ กรี๊ดกร๊าด กระเทยหน้าตาดีกรีดร้องไปทั่ว(ในใจ) ก็จนป่านนี้ผ่านไปตั้ง....1 2 34....ช่างมันเหอะ หลายวันแล้วละกัน งานของท่านไหมก็ยังมิได้กระเตื้องไปถึงไหนเลย ในใจยังคงสับสนจากความคิดเห็นจากอาจารย์ ตัวเลือกระหว่างความชอบในเนื้อเรื่องกับภาพที่ตรงConcept อา...ไปตามใจฝันหรือความถูกต้องดีหนอ คิดไม่ตก
          ด้วยเหตุประการข้างนนี้เลยทำให้งานไม่ได้กระดึ๊บไปไหนเลย แย่จัง แล้วไหนยังจะหนังอีก โหลดหนังกระจายอ่ะ โหลดแล้วก็นั่งดูหนังต่างทีวีซะงั้น ดูทั้งวัน ทำตัวแบบหายใจทิ้งไปวันๆ กิน นอน ดูหนัง กิน นอน ดูหนัง วัฏจักรอุบาทว์มากมาย
          ช่วงนี้เพื่อนๆมาถามกันบ่อยๆว่ากลับบ้านยังๆ อ่ะนะ ก็เพื่อนๆเขากลับกันเเกือบหมดหอเลยนี่นา หยุดหลายวัน แต่เราไม่ได้กลับ กลัวงานไม่เสร็จ แต่ว่าก็ไม่ทำ เหอๆ ชั่วร้ายแบบสุดๆ เมื่อวานนี้ก็เลยไปเดินเที่ยวซื้อของมากับเจ้าหมาทรายที่หัวหิน เหอๆ ขอติดรถไปกับพ่อแม่ของหมิวเซี่ยม ได้กินฟูจิด้วย(แม่หมิวเลี้ยง) อาหย่อยมากมาย ตอนที่ดูเมนูก็คิดไปว่าอยากกลับไปเลี้ยงเจ้าเหมี่ยวกับเจ้าหม่อนมั่ง ที่จริงแล้ว ถ้าเราสั่งอาหารชุด แค่ 800-1000 ก็น่าจะพอ แต่เหมือนเจ้าหม่อนเคยบอกว่าไม่พอ(ก็อย่าสั่งของกินเล่นสิย้าาาาาา....) ไว้คราวหลังลองพาเจ้าสอง M ไปกินมั่งดีกว่า กินจนอิ่ม แต่เจ้าหมาทรายงี้จุกเลย 555+ อาหารชุดนี่ทำให้อิ่มได้ทุกสถานการณ์แฮะ กินฟูจิแล้วเราก็เดินซื้อของต่อที่โลตัสกับเจ้าหมาน้อย หมิวก็ไปดู Tranformer II กับพ่อแม่ เราดูแล้ว ส่วนเจ้าหมาน้อยรอแผ่นออก เหอๆ ไม่ได้มาเดินซื้อของกับเจ้าหมาน้อยนี่นานเท่าไหร่แล้วนะ เดินหาของให้น้องกับหลานกันซะทั่วห้าง แต่ก็ยังได้ไม่ครบ ซื้อเสบียงเล็กน้อย เพราะที่ห้องก็มีกินจนไม่หวาดไม่ไหว เราชอบซื้อมาม่ามาดองไว้ แล้วก็ไม่กิน = = ซื้อคุกกี้หมีพูกับลูกอมถุงมาฝากเจ้าข้นหวานน้องเทค แต่มารู้ทีหลังว่าคุกกี้มันหมดอายุแล้วซะงั้น เวงแท้... ได้บทเรียนเลยทีเดียว ต่อไปเวล่ซื้อของ อย่างแรกที่จะดูเลยคือวันหมดอายุเลยหละ(คุกกี้กระป๋องยิ่งแพงๆอยู่ ชิ)
          ตกเย็นหมิวดูหนังเสร็จ แม่หมิวพาไปเลี้ยงสเวนเซ่น โอ้ ฟูจิยังทำเจ้าหมาจุกไม่หาย แต่ก็จะกินต่อ สั่งกันคนละถ้วย ครั้งนี้เราไม่สั่งสตอเบอรี่แล้ว แต่สั่งเวรี่สตอเบอรี่แทน(แอบคิดในใจมันต่างกันตรงไหนฟะ ตรงที่แบบเวรี่มันมีเนื้อสตอเบอรี่ด้วยรึเปล่าเนี่ย) อิอิ แล้วก็กลับบ้าน เอ้ย กลับหอพัก วันนี้เป็นวันที่เที่ยวสนุกที่สุดในรอบปีนี้เลยมั้ง(นับตั้งแต่ มกราคม - ปัจจุบัน นะ)
          ว่าแล้วก็กลับถึงบ้าน(ขอเรียกมันว่าบ้านละกัน) เอาของใส่ตู้เย็น เอากางเกงที่ซื้อมาใหม่ก่อนกลับมาลอง ว่าแล้วก็...ใส่ไม่ได้ฟ่ะ เล็กไป แง๊ๆๆๆๆ ไม่เป็นไร เก็บไว้ตัดต่อเพิ่มขนาดเอาเองก็ได้ แต่ต้องไปหาผ้าก่อนละ เอ้า เอ้า! กลับสู่โลกแห่งความจริง งานยังรออยู่ ขณะเดียวกันก็กลับสู่วัฏจักรอุบาทว์ไปด้วยในตัว เหอๆ นั่งดูหนังกัน หนังที่ตั้งนานกว่าจะโหลดได้ หนังเกาหลี Frozen Flower หนังเกย์ที่ทำให้เจ้าไหมแอบคิดในใจว่า ตกลงกษัตริย์เกาหลีมันมีแต่เกย์รึไงฟะ(เป็นแค่ความคิดอ่ะนะ) เรื่องนี้ก็โศกนาฏกรรมอีกแล้ว...

ปล. อา...ทำไงให้ตัวขี้เกียจหายไปดีเนี่ย
ปล.2 ตอนเดินผ่านเจียงลูกชิ้นปลา อยากเข้าไปสั่งซาลาเปากลับบ้านจัง แต่...กลัวไม่มีตังค์ช๊อบ
ปล.3 วันนี้ใช้ตังไป 600 ก่า เปลืองฟ่ะ เดือนนี้จะอยู่รอดมะเนี่ย
 

ราตรีไม่ยาวนาน

กทม. กรุงเทพมหานคร....

ไม่มีชื่อเรื่อง
          ไม่มีชื่อเรื่อง เพราะยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเขียนอะไร อยากเขียนนะ แต่ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร

          เคยกันมั้ย เปิดSpace ออกมาแล้วก็เิ่มจะพิมพ์ แต่เรื่องในหัวมันตีกันไปหมด ไม่รู้จะเขียนอะไรดี บางทีเขีนไปได้สักพักก็กดลบทิ้งเสียอย่างนั้น(แต่บางทีก็เกิดจากความโง่วของเราเอง เผลอไปกดโดนปุ่มอะไรเข้า เครื่องปิดเองเฉย โอเชจบข่าวทันที) ัน่น ว่าแล้วก็เพราะไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรเลยได้เป็นเรื่องขึ้นมาเขียนเลย เรื่องมันมีอยู่ว่า ไม่รู้จะเขียนอะไร จบ!

 

          สับสน วุ่นวาย สัพเพเหระ แต่ไม่ได้มีความหมาย ไม่มีคุณค่ากับใคร ไม่มีคุณค่ากับอะไร และสุดท้าย ไม่ได้มัประโยชน์แม้กับตัวเอง เป็นอยู่อย่างนี้ แต่ค่อยๆน้อยลงๆ ฉันรู้สึกได้ ตัวฉันเริ่มดีขึ้นๆ ฉันสดใสขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ไม่รู้ว่าที่สดใสอยู่ตอนนี้คือระเบิดเวลาที่จะที่ยังไม่ถูกติดตั้งหรือเปล่า ในบางครั้งทั้งๆที่กำลังคิดว่าทุกอย่างดีขึ้นแล้ว อยู่ดีๆ ไหมที่เศร้าซึมก็กลับมาอีกครั้ง ร้องไห้ ซึมเศร้าเพียงลำพังในห้องมืดมิด

          นั่งมองสิ่งต่างๆรอบตัว ลึกๆของจิตใจก็เฝ้าถามตัวเอง ทำไมฉันจึงมานั่งอยู่ตรงนี้นะ มองกลับไปในไฟล์รูปถ่ายเก่าๆที่เคยมีอยู่ มองรอยยิ้มอาม่า(ก็ที่บ้านเราเรียกอย่างงั้นนี่นา) รอยยิ้มที่เราเคยเกลียด ถ่ายรูปทีไรยิ้มอย่างนี้ทุกที แต่ก็ยังรู้สึกได้ ความสุขของรอยยิ้มนี้ ความสุขของคนรอบข้าง มีคนห้อมล้อม มีคนเคียงข้าง แม้ตอนนี้ดูเหมือนอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวคนเดียวอะไรขนาดนั้น อยู่คนเดียวไม่ได้แปลว่าโดดเดี่ยว ตัวคนเดียวสิถึงจะโดดเดี่ยว ฉันไม่เชื่อว่าจะมีใครบนโลกนี้ที่ตัวคนเดียว นอดจากเขาจะสิ้นลมหายใจ ว่าไปนั่น...ออกนอกเรื่อง ไล่ดูรูปไปเรื่อยๆ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ร้องไห้ ขณะที่หัวเราะไปด้วยในใจ เป็นบ้า... ร้องไห้ เพราะสงสัยและหาคำตอบไม่ได้ว่าร้องไห้ทำไมวะ หัวเราะ เพราะอดีตที่มีความสุขในรูปถ่ายนั้นทำให้หัวเราะ ซึ่งมันก็เพิ่มความสงสัยให้หนักกว่าเดิมว่า แล้วร้องไห้ทำไมวะ?? สรุปคือ บ้านั่นเอง บ้าอยู่พักนึง เดี๋ยวเดียวก็หาย...หายแล้วก็เป็นใหม่ เป็นอย่างนี้บ่อยๆในเช้าเสาร์-อาทิตย์ เช้าวันหยุด เช้าวันที่เงียบเหงา ชินแล้ว รู้สึกสนุกดี สนุกกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด แล้วทุกอย่างก็จะจบลง เมื่ออาบน้ำ ต่งตัว เดินออกมาเจอแสงแดด เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สรุป เป็นบ้า!

สรุป ไม่เกี่ยวกับเพลงข้างบน

สรุป ไม่เคยเขียนอะไรได้ตรงหัวข้อที่คิดไว้

สรุป เขียนเรื่อยเปื่อย อยากเขียนไรก็เขียน ไม่เคยวางรูปแบบ ไม่ทางการ ไม่มีสาระ

สรุป ว่าสรุป ว่าสรุป ว่าไหมเขียน จบ

ตกลงมันมีสาระมั้ย(วะ)

มื้อเช้าวันนี้(และหลายวันมาแล้ว)

            มื้อเช้าวันนี้ทีวีได(รัก)แร้ขอเสนอ...เมนูได้คุณค่าและพลังงานจาก "ซองขนม 5 บาท" (แต่พอรวมๆกันแล้ว แม่_! แพงก่าข้าว 1 กล่องอีก) แต่รับรองไม่มีผงชูรส เหอๆ เพราะถ้ามีล่ะก็ แดรกกันไม่ลงทีเดียว อ่ะนะมาดูส่วนประกอบอันแสนเน่ากันดีกว่า

ส่วนผสม
1. ซีเรียล 1 ซองเล็ก เลือกรสไดก็ได้ เพราะถ้ากินไม่ได้ขึ้นมา มันจะเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ท่านจะตักกินในชามของท่าน เราเลือกเนสเล่ไมโล กร๊ากกกกก...(5 บาทละนะ)
2. ถั่ว(ถั่วถุงอ่ะ ซองละ 5 บาท ของเราเลือกถั่วที่มี 3 แบบในซองเดียว ได้คุ้มดี กินไปจะได้ไม่เบื่อมาก) ธัญพืชช่วงเสริมพลังงานในการทำงาน และความเน่า(เพราะมันเป็นธัญพืชอบเกลือ อิอิ)
3. เม็ดทานตะวัน ของเราเลือกตราซันแสน็ก ราคา 5 บาท เพราะมันแกะเปลือกมาให้แล้ว 555+ สบายเรา และที่สำคัญมีรสให้เลือก 4 รส คือ ต้นตำหรับ พิซซ่า สาหร่าย(อีกรสนี่รสไรหว่า??) สำหรับมือใหม่ แนะนำรสต้นตำหรับนะจ๊ะ ประเดี๋ยวจะแดรกไม่ลง เหอๆ ถ้ากระเพาะแข็งแล้วก็รสอื่นๆได้ตามอัธยาศัย เราเลือกสาหร่ายเพราะสาหร่ายมีประโยชน์(ป่าวหรอก ทั้งร้านเหลืออีนี่ตัวเดียว)
4. กล้วยอบน้ำผึ้ง อันนี้ของเราซองละ 10 บาท แต่กินได้หลายมื้อ เพราะเอามาใส่นิดๆหน่อยๆพอเป็นกระสัย ซองนึกกินได้ประมาณ 5 - 6 มื้อ ก็ประมาณมื้อละ 2 บาท
5. นม อันนี้ตามชอบเลย นมหมานมแมวอะไรก็ว่ากันไป แต่ใครอุตริใส่นมข้นหวานนี่ก็อ่ะนะ กระเพาะท่านคงทำด้วยคาร์บอนชนิดพิเศษ อ้อ!! อันนี้ไม่ 5 บาท มีตั้งแต่นมเปรี้ยว 7 บาท ยันนมข้นหวาน 24 บาท โดยประมาณ(บอกแล้วนะ แล้วแต่ใครจะอุตริใส่นมข้นหวาน) อันนี้เราเลือกนมพร่องมันเนยกระป๋องหมี 12 บาท(ถ้าซื้อเป็นแพ็คถูกลงตั้ง 12 บาท คราวหลังซื้อยกแพ็คดีก่า)
6. ผลไม้ อันนี้ชอบอะไรก็ใส่อันนั้นเลย ของเราเราเลือก มะพร้าว ( = =;) ทำไมน่ะรึ เพราะในมหาลัยมันไม่มีอะไรขายอ่ะ ตอนจะปิดเทอมเนี่ย ตอนแรกว่าจะใส่สตอเบอรี่กะแอ๊ปเปิ้ล ดันเหลือแต่มะพร้าวกะมะม่วง จะใส่มะม่วงก็กะไรอยู่ เอามะพร้าวละกัน อันนี้ 10 บาท

วิธีผสม
1. เตรียมชาม 2 ใบ(ใส่อาหารใบนึง แยกน้ำมะพร้าวใบนึง) ช้อน 1 คัน ลิ้น 1 อัน และบัตรโรงพยาบาล(เอาไว้ข้างกาย)
2. แกะซองขนมทุกอย่าง
3. แกะมะพร้าว เอาแต่เนื้อ น้ำไว้ดื่มแก้กระหายน้ำ = = หั่นเนื้อมะพร้าวเป็นเส้นพอดีคำ(รึถ้าชอบความลำบาก(กว่าเดิม)ก็ใส่มันทั้งชิ้นใหญ่ๆเลย)
4. เททุกอย่างรวมกัน คน
5. แดรก!!!!

ปล. ไม่มีภาพให้ดูเน้อ เพราะหลังจากที่แดรกไปได้ครึ่งถ้วย ก็เพิ่งสำเหนียกได้ว่า ทำไมตูไม่ถ่ายรูปไว้ด้วยฟะ กะความเน่าของมื้อนี้

          รสชาติก็...อ่ะนะหวาน(มะพร้าวและซีเรียล) มัน(ถั่วทั้งนั้น) เค็ม(เกลือถั่วและสาหร่าย) หอมหุยฉุยฉายด้วยกลิ่นสาหร่าย กินเสร็จ ฮ่า....อิ่ม(ถ้าไม่อิ่มให้ดื่มน้ำมะพร้าวต่อ รับรองอิ่มจนแทบอ้วกแตก = =) ส่วนเรื่องหลังจากนี้....ตัวใครตัวมัน วิ่งหาห้องน้ำกันเอาเอง ฮี้วววววว....

ปล.2 รวมทั้งสิ้น 39 บาท แม้จะได้ความสนุก สะจาย และความเน่าไปในตัว ตามมาด้วยความแกรบ = =; แต่ยังไงเช้าๆที่มหาลัยก็ไม่มีอะไรขายอยู่ละ ฮุฮุ
 

SK.Sil_M2


          เหมือนเกิดความขัดแย้งในตัวเอง


          แล้วทำไม...

แปะ P' อุ้ย
          แปะ P' อุ้ย เวอร์ชั่นดีซ่านนนนน...
          เหอๆ พี่อุ้ยตัวจริงเขาออกจะน่ารัก แต่เราทำซะน่ารักออกหมดเลย เหลืองเป็นข้าวหมกไก่เชียว แง๊!!! นู๋ม่าได้ตั้งใจ เค้าพยายามให้ผิวมานชมพูแล้วนะ แต่เค้ากลัวว่ามันจะชมพูมากไปง่ะ เค้าเลยเล่นซะเหลืองเยย เหอๆ อ่ะนะ แต่ก็ทำออกมาได้ดูเป็นคนกว่าที่คิดไว้เยอะเยย ส่งให้พี่ชายดู พี่ชายบอก "แกไปลงเงาที่ข้อเท้าทำไมฟะ เหมือนก้านไม้เลย" ง่ะ ก็เค้าเห็นในรูปจริงก็มีเงาง่ะ(เพียงแต่น้อยกว่า) อ่ะนะ หนุกหนานๆ(ถ้าคะแนนออกมาแล้วจะยังหนุกหนานอีกมะเนี่ย เหอๆ ได้หน้าซีดหน้าเหลืองยิ่งกว่าภาพพี่อุ้ยแน่เลย) เอ้า!ว่าแล้วก็แปะซะเลย

          วันนี้แม่โทรมาด้วย โทรมาตอนเที่ยงยี่สิบ เย้ๆ ดีใจมากเยย เพระาปกติแม่ไม่ค่อยจะโทรมา ส่วนใหญ่จะเป็นเราโทรไปซะมากก่า คิดถึงแม่จังคิดถึงพี่น้อง คิดถึงบ้าน คิดถึงเจ้าตัวเล็กตัวน้อย ใกล้จะได้กลับแย้ว เย้ๆ
          แม่ถามว่าจะกลับยังไง เราบอกแม่ไปว่ากลับรถตู้ แต่ที่จริงเราอยาหใก้พี่มารับนะ อยากเอาคอมพ์กลับไปทำงานด้วย แต่คิดว่าไม่ดีก่า ไปตายเอาดาบหน้ายืมคอมพ์พี่ใช้ เหอๆถ้าพี่ไม่ได้ใช้อ่ะนะ อิอิ คุยกะแม่ได้แปปเดียวเอง ไม่ถึง 5 นาทีด้วยซ้ำ เพราะรู้สึกว่าแม่โทรมาตอนเวลางาน แค่แม่โทรมาก็ดีใจแย้ว และดีใจมากๆแม่บอกว่า "สอบเสร็จแล้วรีบกลับนะ คิดถึง" ไหมก็อยากจะรีบกลับ แต่เราต้องสอบจาว่าก่อน เผชิญกับสนามรบด่านสุดท้าย ไม่รู้งานนี้จะตายในหน้าที่รึเปล่า เหอๆ

บะหมี่ห่อ
          บะหมี่เส้นเหลืองเหนียวนุ่ม โปะหน้าด้วยหมูแดง เคียงข้างด้วยผักกวางตุ้งเขียวสด แล้ว....มันมีอะไรแปลกรึไง? มีอะไรแปลกล่ะถึงเอามาเขียนเนี่ย เอ่อ...ก็...อ่ะนะ ก็ไม่มีอะไรแปลกนิ แค่อยากเขียนอ่ะ
          นึกถึงสมัยเด็กๆ ตอนที่เรายังอยู่ที่จันทบุรี  ผ่านมา 8 ปีได้แล้วมั้ง ตอนนั้นยังเรียนอยู่โรงเรียนประถมอยู่เลย บ้านเราจะอยู่ใกล้โรงเรียนมาก ทำให้เราไปโรงเรียนสายทั้งๆที่ตื่นเช้าได้ทุกวัน 555+ เขาว่ากันว่าคนบ้านใกล้โรงเรียนมักไปเรียนสาย ท่าทางจะจริง! ต่อๆๆ แล้วที่ข้างโรงเรียนเราจะมีร้านขายข้าวมันไก่ ข้าวหมูแดง บะหมี่เหลือง(ทำไม 3 อย่างนี้มันต้องอยู่ด้วยกันด้วยฟะ รัก 3 เศร้ารึไง = =) เวลาเราไปสั่งเขาก็จะทำให้เรา แล้วก็ห่ออาหารด้วยกระดาษ แล้วมันยังไงล่ะ??? ก็ไม่ยังไงหรอก แค่วันก่อนเราไปซื้อบะหมี่แห้งที่หลังมหาวิทยาลัยมา แล้วเขาใส่ห่อกระดาษให้ ว้าว ว้าว หวาว....มันเลยทำให้เรานึกถึงสมัยเด็กๆน่ะ เพราะตอนย้ายมาชลบุรี เจอแต่บะหมี่ใส่ถุงพลาสติก เรารู้สึกว่าบะหมี่ห่อกระดาษอย่างงี้กินแล้วได้อารมณ์บะหมี่มากก่า อิอิอิ ชอบจัง ไว้คราวหลังสั่งมากินที่ห้องอีกดีก่า อยากเจอห่อกระดาษ

ความรัก...รัก คืออะไร??

          555+ สงสัยต้องพยายามให้มากก่านี้ แต่ความขี้เกียจนี่สิคอยเกาะกิน เหอๆ(อ้างไปนั่น ฝีมือไม่ถึงอ่ะจิ งิงิ ฮือ....) คราวต่อไปทำงานฟิกเกอร์ TT^TT เมื่อไหร่เขาจาได้วาดการ์ตูนอ่า...

วันวาน
        
         คิดถึงวันวาน คิดถึงวันเก่า
                          
                           อยากกลับไป ย้อนกลับเป็นตัวเรา

                                             แต่ความโง่เขลา ทำให้เราปฏิเสธวันวาน...

                                   

           ฮ่า...แปะงานดิจิตอลเพนท์ที่ส่งไป ตอนแรกว่าจะวาดรูปเพื่อนเราซะหน่อย เพราะหน้ามันออกจะเกาหลี แต่เราวาดไปวาดมาแล้วมันดันออกมาเป็นเกาเหลา หน้ายาวกว่าของจริง แถมออกมากลายเป็นการ์ตูนมากเกินไปอีกต่างหาก เหอๆ เห็นแล้วอนาถแท้ เลยลองหาภาพใหม่มาวาด เลยได้ภาพของ Sweeney Todd มา นำแสดงโดย Johnny Depp หรือที่เรารู้จักกันในนามแจ็ค สแปโรล์ จาก Pirate of the Caribbean ว่าแล้วก็เอามาลงสีด้วยความมั่วนิ่ม เหอๆ ทำไมก็เบื่อไ เบื่อไปเบื่อมา นั่งแดร็กหนมเฉยเลย กร๊ากกกกกกกกกกก....= = เวงกรำ แต่ก็ทำเสร็จในเวลาแปปเดียว ซึ่งาน...
.............................................
..............................
...............
....ออกมาเน่าคร่ะ = =


กระซิก กระซิก แล้วอย่างงี้ฉานจะผ่านวิชานี้มะเนี่ย
เขาอยากเรียนคาแร็คเตอร์ดีไซน์นะ(แต่สองวิชานี้มันต้องมาคู่กันง่ะ งิงิ กระซิกๆ)