ราตรีไม่ยาวนาน

          สับสน วุ่นวาย สัพเพเหระ แต่ไม่ได้มีความหมาย ไม่มีคุณค่ากับใคร ไม่มีคุณค่ากับอะไร และสุดท้าย ไม่ได้มัประโยชน์แม้กับตัวเอง เป็นอยู่อย่างนี้ แต่ค่อยๆน้อยลงๆ ฉันรู้สึกได้ ตัวฉันเริ่มดีขึ้นๆ ฉันสดใสขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ไม่รู้ว่าที่สดใสอยู่ตอนนี้คือระเบิดเวลาที่จะที่ยังไม่ถูกติดตั้งหรือเปล่า ในบางครั้งทั้งๆที่กำลังคิดว่าทุกอย่างดีขึ้นแล้ว อยู่ดีๆ ไหมที่เศร้าซึมก็กลับมาอีกครั้ง ร้องไห้ ซึมเศร้าเพียงลำพังในห้องมืดมิด

          นั่งมองสิ่งต่างๆรอบตัว ลึกๆของจิตใจก็เฝ้าถามตัวเอง ทำไมฉันจึงมานั่งอยู่ตรงนี้นะ มองกลับไปในไฟล์รูปถ่ายเก่าๆที่เคยมีอยู่ มองรอยยิ้มอาม่า(ก็ที่บ้านเราเรียกอย่างงั้นนี่นา) รอยยิ้มที่เราเคยเกลียด ถ่ายรูปทีไรยิ้มอย่างนี้ทุกที แต่ก็ยังรู้สึกได้ ความสุขของรอยยิ้มนี้ ความสุขของคนรอบข้าง มีคนห้อมล้อม มีคนเคียงข้าง แม้ตอนนี้ดูเหมือนอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวคนเดียวอะไรขนาดนั้น อยู่คนเดียวไม่ได้แปลว่าโดดเดี่ยว ตัวคนเดียวสิถึงจะโดดเดี่ยว ฉันไม่เชื่อว่าจะมีใครบนโลกนี้ที่ตัวคนเดียว นอดจากเขาจะสิ้นลมหายใจ ว่าไปนั่น...ออกนอกเรื่อง ไล่ดูรูปไปเรื่อยๆ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ร้องไห้ ขณะที่หัวเราะไปด้วยในใจ เป็นบ้า... ร้องไห้ เพราะสงสัยและหาคำตอบไม่ได้ว่าร้องไห้ทำไมวะ หัวเราะ เพราะอดีตที่มีความสุขในรูปถ่ายนั้นทำให้หัวเราะ ซึ่งมันก็เพิ่มความสงสัยให้หนักกว่าเดิมว่า แล้วร้องไห้ทำไมวะ?? สรุปคือ บ้านั่นเอง บ้าอยู่พักนึง เดี๋ยวเดียวก็หาย...หายแล้วก็เป็นใหม่ เป็นอย่างนี้บ่อยๆในเช้าเสาร์-อาทิตย์ เช้าวันหยุด เช้าวันที่เงียบเหงา ชินแล้ว รู้สึกสนุกดี สนุกกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด แล้วทุกอย่างก็จะจบลง เมื่ออาบน้ำ ต่งตัว เดินออกมาเจอแสงแดด เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สรุป เป็นบ้า!

สรุป ไม่เกี่ยวกับเพลงข้างบน

สรุป ไม่เคยเขียนอะไรได้ตรงหัวข้อที่คิดไว้

สรุป เขียนเรื่อยเปื่อย อยากเขียนไรก็เขียน ไม่เคยวางรูปแบบ ไม่ทางการ ไม่มีสาระ

สรุป ว่าสรุป ว่าสรุป ว่าไหมเขียน จบ

ตกลงมันมีสาระมั้ย(วะ)