Sk.Silky's profileSilky_M2 ~:[ Finding You...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Silky_M2 ~:[ Finding Your Way ]:~มองหาฝัน ในคืนตะวันหลับไหล...... |
||||||||||||
|
September 16 วันหยุด ปิดเทอม บ้าน แม่วันหยุด ปิดเทอม บ้าน แม่
เบือจัง ใกล้สอบแล้ว Project เพียบ ยังเคลียร์ไม่เสร็จซักตัวเลย เหอๆ อยากหยุดแล้ว อยากกลับบ้าน
เทอมนี้กลับบ้านบ่อยมา บางครั้งก้กลับไปเองไม่มีปี่มีขลุ่ย ไม่บอกที่บ้าน กลับบ้านจนชินกลายเป็นว่าเริ่มติดบ้านติดครอบครัว ว้า!! แย่จริง แต่ว่าเราก็ต้องหอบหิ้วงานไปทำด้วยทุกครั้ง อยากจะมีเวลาที่ไม่ต้องหอบหิ้วงานไปทำบ้าง บางทีก็หิ้วงานไปแต่ไม่ได้ทำ ถึงอย่างนั้นใจก็ยังกังวล กลัวงานไม่เสร็จ ยิ่งเครียดยิ่งไม่ทำ เช่นเดียวกับตอนนี้ที่มานั่งพิมพ์อยุ่นี่ เครียด ไม่ทำ เบื่อ เซ็ง อยากจะบ้า อยากหยุดแล้ว อยากสอบแล้ว อยากปิดเทอมแล้ว อยากกลับไปหาแม่หาน้อง กลับไปเรียนขับรถ ส่งแม่ไปทำงานคิดถึงบ้านจัง...
ต้องปั่นงานแล้วสินะ...
ปล. เขียนอะไรไม่รู้เรื่องไร้แก่นสารอีกละ
ปล.2 แค่อยกจะบอกว่าเหนื่อยแล้ว อยากกลับบ้าน
July 25 เพื่อน/Tim Burton Again เพื่อน เพื่อนเอ๋ย ก่อนเคยเดินทางร่วมฝัน เส้นทางสายนั้นเดินด้วยกัน ฟันฝ่าสร้างสรรค์ ร่วมทาง เพื่อนเอ๋ย ก่อนเคยนั่งลงเคียงข้าง เป็นห่วงเป็นใยไม่จืดจาง บ่นทุกข์ท้อบ้าง แต่ไม่ห่างไกล เพื่อนเอ๋ย ก่อนเคยช่วยกันคว้าไขว่ สองเท้าก้าวพร้อมกันไป มือเกี่ยวก้อยไว้ จับกัน เพื่อนเอ๋ย ก่อนเคยสุขสันต์ เธอฉันสร้างสิ่งอัศจรรย์ พันธะเรานั้นตลอดกาล เพื่อนเอ๋ย เหตุใดเราจึงหักหาญ บูดเบี้ยวใส่กันทำพาล หมางเมินหยาบกร้าน ปวดอุรา เพื่อนเอ๋ย เพื่อนจำได้ไหม วันเก่าพวกเรานั้นไง ช่างสุขสดใส เธอไม่มองมัน เพื่อนเอย เช่นนี้หรือเพราะตัวฉัน ตัวฉันไม่ดีหรือไรกัน เหตุใดเธอนั้นไม่นั่ง พูดคุย เพื่อนเอ๋ย รู้มั้ยต้องระทมทุกข์ ความสุขที่มีเลือนหาย เว้าวอนว้าเหว่เดียวดาย ห่างกายห่างใจห่างกัน เพื่อนเอ๋ยหากมันมิเป็นเพียงฝัน อีกครั้งได้ไหมพูดคุยพลัน เธอลองนั่งลงข้างข้างฉัน ผิดใจอะไรนั้นบอกที ขอเถิด ขอนะ คนดี ก่อนเวลาผันผ่านจากนี้ ช่วยปรับความเข้าใจที่มี เพราะฉันนี้ไม่อยากเสียเธอไป โดย SK.Sil_M2/Silky_M2 ดีแล้วหรือที่เราปล่อยให้เวลาผันผ่านไปเช่นนี้ ฉันเห็นพวกเขาผิดใจกัน เฉกเช่นเดียวกับในอดีตของฉัน รู้สึกปวดใจแทน เสียดายสิ่งที่พวกเขาทิ้งไปกับกาลเวลา เช่นเดีียวกันกับที่ฉันทิ้ง เพราะพวกเขาทำเหมือนฉัน แต่ตัวเอกของเรื่องเหล่านั้นไม่ใช่ฉัน ฉันจึงเสียดาย ฉันเป็นเพียงผู้ที่เฝ้ามองดูพวกเขาอยู่ภายนอก ฉันก็พูดได้ หากแต่เป็นตัวของฉันเองแล้ว เขากับฉันคงไม่ต่างกัน เพราะอะไรนั้นหรือ?? อย่าเลย ฉันจะไม่บอกว่าเพราะใคร แต่มันเป็นเพราะตัวฉัน ตัวฉันไม่กล้าที่จะเดินไปเปิดประตูบานนั้น เพราะกลัวเหลือเกินที่จะได้พบเจอกับเสียงร้องโห่ฮา กลัวที่จะต้องพบว่าสิ่งที่คาดหวังไว้ไม่เป็นจริง ตัวฉันจึงปล่อยให้เวลาผ่านไป ไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมา ทั้งรู้ทั้งเสียดาย และทั้งเข้าใจพวกเขา เพราะมันคงไม่ต่างกับฉัน Tim Burton Again Alice In Wonderland   July 10 เรื่องดีใจที่น่าใจหายเรื่องดีใจที่น่าใจหาย
เช้านี้ก้เหมือนทุกๆวัน ตื่นก่อนคนอื่นเขา มองดูรอบๆตัว
เฮ่อ...หลับปุ๋ยอินทรีย์กันหมด และก็เหมือนทุกๆวัน ปีนลงจากชั้น 2 ของเตียง เปิดคอม
เข้าห้องน้ำ นั่งอยู่ห้าคอม ฟังเพลง เล่นเน็ต วาดรูป ทำงาน
ทำมันทุกอย่างสลับไปสลับมา
แทะข้าวโพด(ข้าวโพดสมัยนี้มันใส่ยาบ้ากันทุกร้านเลยรึไงนะ) เล่นไปเรื่อยๆจนเกือบะ 8
โมงก็ได้เวลาปลุกเพื่อนๆไปเรียน
บอกให้ลุกไปอาบน้ำทีละคนเหมือนทุกวัน(แต่เรื่องปลุกเพื่อนนี่ไม่ทุกวัน
แวแต่อารมณ์อันสุดแสนจะแปรปรวน)
ที่แปลกคือ วันนี้เจ้าหม่อนเด้งจีทอร์กมาด้วยข้อความยาวเหยียด
อ่านวรรคแล้วแล้วก็แอบคิดในใจ มันเพี้ยนอะไรของมันฟะ "หวัดดีค่ะ น้องทั้งสองคน"
ไอ้เรารึก็นึกว่าคำนี้แทนตัวเรากับเจ้ามะเหมี่ยว
ว่าแล้วก็อ่านวรรคถัดมาถึงได้เข้าใจ
หวัดดีค่ะ น้องทั้งสองคน
ตอนนี้กระทรวงศึกษาธิการของจีนออกหนังสือรับรองมาให้แล้วนะค่ะ
เอกสารส่งมาที่ออฟฟิตพี่แล้ว
ดังนั้นให้น้องทั้งสองเตรียมตัวดังนี้ค่ะ
1.วันอังคารที่ 14สิงหาคม เวลา 10.00 น ให้มาพบพี่ที่ออฟฟิตที่อยู่ตามนี้ค่ะ 111/184 สุขุมวิท 105 ซอยลาซาล 32 หมู่บ้านเฮปปี้แลนด์วิว (ถ้ามาไม่ได้หรือเปลียนแปลงอย่างไรแจ้งพี่ให้ทราบด้วยค่ะ) 2.จะได้เอาเอกสารจากกระทรวงศึกษาธิการให้ค่ะ และจะแจ้งเรื่องการทำวีซ่า การเดินทาง ตั๋วเครื่องบิน ตลอดจนการเตรียมตัวค่ะ 3.พาสปอร์ตมีแล้วหรือยัง เมื่อไหร่หมดอายุ 4.น้องทั้งสองนัดกันและให้มาพร้อมกันนะค่ะ และนำผู้ปกครองหรือคุณพ่อคุณแม่มาด้วยค่ะ 5.เตรียมเงินค่าธรรมเนียมมาคนละ 8000 บาทค่ะ รายละเอียดต่างๆจะแจ้งให้ทราบตอนนี้พบกันนะค่ะ พี่เกษ อึ้งไปซักพัก...เอาหละหลุดจากอาการอึ้ง
รู้ทั้งรู้ว่าสักวันหนึ่งสิ่งนี้ก็ต้องมาถึง
นี่คือจดหมายตอบรับที่ทางมหาวิทยาลัยของหม่อนส่งมาแจ้งว่าหม่อนสามารถไปเรียนต่อที่จีนได้แล้ว
รู้สึกใจหายแว่บไปอยู่ที่ตาตุ่ม
พี่ชายคนเก่งจอมกวนของเราจะได้ไปอยู่ที่ประเทศจีนแล้ว เย้!เย้!ยะฮู้!
คนในครอบครัวคนแรกที่ได้ออกสู่ต่างประเทศ ได้ทุนเรียนที่ประเทศจีน
ยอดเยี่ยมมากเจ้าหม่อน
ใจหนึ่งของเรากระโดดโลกเต้นเหมือนเต้นเบรกแดนซ์(ซึ่งจริงๆเราเเต้นไม่เป็น)
แต่อีกในหนึ่งกลับห่อเหี่ยวและโศกเศร้าอยู่ในมุมๆหนึ่งที่มืดทึม คงได้คิดถึงน่าดู
เพราะเจ้าหม่อนต้องไปเรียนถึง 2 ปี กว่าจะได้กลับมา
ไม่ได้เหมือนกับเราที่เรียนอยู่ไกลก็จริง แต่ก็ในประเทศไทย
กลับบ้านได้บ่อยๆเท่าที่อยากจะกลับ แต่จีนนี่มันไกลมาก ต้องนั่งเครื่องบินไป
จะกลับมาบ่อยๆก็คงไม่ได้ จะว่านานๆครั้งก็คงไม่ได้ หม่อนอาจจะกลับมาได้เมื่อเรียนจบ
ในหัวอื้ออึงไปหมด ถ้าไม่มีพี่ชายคนนี้แล้ว
จะมีใครคอยทำให้เราตกใจในวันเกิดของเราบ้างมั้ยนะ
จะมีใครคอยดูแลสวนหน้าบ้านที่ทุกคนขยาดมั่งมั้ยนะ
ใครจะพาเจ้าตัวเล้กตัวน้อยไปส่งร้านหมอกับร้านตัดขน
ใครจะทำกับข้าวอยู่ในครัวด้วยเมนูแปลกประหลาด
ใครจะคอยตกตะลึงเมื่อฉันกลับบ้านโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้า
และสามพี่น้องจะรวมตัวดูอนิเมชั่นได้อย่างไร มันจะสนุกที่สุด ถ้าเราสามคนดูด้วยกัน
คิดแล้วเจ้าอีกใจหนึ่งในมุมมืดก็ได้แต่ก้มหน้าเหลือบมองอีกใจที่ยังกระโดดโลดเต้น
ไม่รู้จะทำอย่างไร แก้ไม่หาย นิสัยกลัวอนาคตที่ยังมาไม่ถึง
ถามหม่อนไปว่าจะได้ไปเมื่อไหร่ หม่อนก็ตอบมาว่าประมาณเดือนกันยา
อืม...เดือนกันยารึ?? หม่อนรับปริญญาก็ 29 กรกฎา เราอาจจะไปไม่ได้เพราะติดสอบ
แล้วยังต้องไปจีนเดือนกันยา เมื่อไหร่ล่ะ วันไหนของเดือนกันยา หลังวันที่ 20
ได้มั้ย หลังวันเกิดหม่อน อยากเลี้ยงวันเกิดหม่อน อยากเลี้ยงวันเกิดในวันเกิด
ไม่ใช่การจัดล่วงหน้า แต่ถ้าไม่ได้จริงๆก็ต้องตามนั้น เราเป็นคนที่ถือเรื่อง
ขอพรในวันเกิดดีที่สุด แกะกล่องของขวัญในวันเกิดดีที่สุด มีความสุขที่สุด
อยากให้ไปหลังจากนั้น มันจะได้มั้ยนะ...คิดแล้วก็ใจหาย ถ้าไม่ได้ก็ต้องตามนั้น
ตามโชคชะตา ขอแค่ให้เพี่ตัวดีมีความสุขที่สุดแล้วกัน
ฮ่า...กลับมาที่ความกระโดดโลดเต้น หม่อนไปจีนท่าทางคงได้ขนของยกใหญ่
บอกเจ้าหม่อนไปว่าให้ตุนมาม่าไปด้วยเยอะๆ
เพราะเห็นคนไทยหลายคนไปต่างประเทศแล้วบ่นอยากกินมาม่าแต่ไม่มีขาย อีกอย่าง
เรารู้สึกว่าอาหารจีนไม่ค่อยถูกปาก แต่ก็ไม่รู้นะ เพราะเราก็ไม่ค่อยได้กิน
อ้อต้องกระตึกน้ำร้อนด้วย ตัวที่เรามีอยู่นี่ต้มน้ำเร็วมาก
แล้วไหนจะเสื้อกันหนาวอีก เพราะที่นั่นหนาวมาก ใกล้ๆรัสเซีย
เจ้าหม่อนจะเอาเสื้อกันหนาวแบบไหนไปนะ ได้เป็นแพนด้าหิมะแน่เลย ฮ่าฮ่า
อย่างน้อยก็อยากจะไปส่งเจ้าหม่อนที่สนามบินแฮะ
ต้องไปให้ได้เลย.... July 06 ขีเกียจเกาะหัว ทั้งตัวขึ้นขน ขีเกียจเกาะหัว ทั้งตัวขึ้นขน กรี๊ดกร๊าดๆ กรี๊ดกร๊าด กระเทยหน้าตาดีกรีดร้องไปทั่ว(ในใจ) ก็จนป่านนี้ผ่านไปตั้ง....1 2 34....ช่างมันเหอะ หลายวันแล้วละกัน งานของท่านไหมก็ยังมิได้กระเตื้องไปถึงไหนเลย ในใจยังคงสับสนจากความคิดเห็นจากอาจารย์ ตัวเลือกระหว่างความชอบในเนื้อเรื่องกับภาพที่ตรงConcept อา...ไปตามใจฝันหรือความถูกต้องดีหนอ คิดไม่ตก ด้วยเหตุประการข้างนนี้เลยทำให้งานไม่ได้กระดึ๊บไปไหนเลย แย่จัง แล้วไหนยังจะหนังอีก โหลดหนังกระจายอ่ะ โหลดแล้วก็นั่งดูหนังต่างทีวีซะงั้น ดูทั้งวัน ทำตัวแบบหายใจทิ้งไปวันๆ กิน นอน ดูหนัง กิน นอน ดูหนัง วัฏจักรอุบาทว์มากมาย ช่วงนี้เพื่อนๆมาถามกันบ่อยๆว่ากลับบ้านยังๆ อ่ะนะ ก็เพื่อนๆเขากลับกันเเกือบหมดหอเลยนี่นา หยุดหลายวัน แต่เราไม่ได้กลับ กลัวงานไม่เสร็จ แต่ว่าก็ไม่ทำ เหอๆ ชั่วร้ายแบบสุดๆ เมื่อวานนี้ก็เลยไปเดินเที่ยวซื้อของมากับเจ้าหมาทรายที่หัวหิน เหอๆ ขอติดรถไปกับพ่อแม่ของหมิวเซี่ยม ได้กินฟูจิด้วย(แม่หมิวเลี้ยง) อาหย่อยมากมาย ตอนที่ดูเมนูก็คิดไปว่าอยากกลับไปเลี้ยงเจ้าเหมี่ยวกับเจ้าหม่อนมั่ง ที่จริงแล้ว ถ้าเราสั่งอาหารชุด แค่ 800-1000 ก็น่าจะพอ แต่เหมือนเจ้าหม่อนเคยบอกว่าไม่พอ(ก็อย่าสั่งของกินเล่นสิย้าาาาาา....) ไว้คราวหลังลองพาเจ้าสอง M ไปกินมั่งดีกว่า กินจนอิ่ม แต่เจ้าหมาทรายงี้จุกเลย 555+ อาหารชุดนี่ทำให้อิ่มได้ทุกสถานการณ์แฮะ กินฟูจิแล้วเราก็เดินซื้อของต่อที่โลตัสกับเจ้าหมาน้อย หมิวก็ไปดู Tranformer II กับพ่อแม่ เราดูแล้ว ส่วนเจ้าหมาน้อยรอแผ่นออก เหอๆ ไม่ได้มาเดินซื้อของกับเจ้าหมาน้อยนี่นานเท่าไหร่แล้วนะ เดินหาของให้น้องกับหลานกันซะทั่วห้าง แต่ก็ยังได้ไม่ครบ ซื้อเสบียงเล็กน้อย เพราะที่ห้องก็มีกินจนไม่หวาดไม่ไหว เราชอบซื้อมาม่ามาดองไว้ แล้วก็ไม่กิน = = ซื้อคุกกี้หมีพูกับลูกอมถุงมาฝากเจ้าข้นหวานน้องเทค แต่มารู้ทีหลังว่าคุกกี้มันหมดอายุแล้วซะงั้น เวงแท้... ได้บทเรียนเลยทีเดียว ต่อไปเวล่ซื้อของ อย่างแรกที่จะดูเลยคือวันหมดอายุเลยหละ(คุกกี้กระป๋องยิ่งแพงๆอยู่ ชิ) ตกเย็นหมิวดูหนังเสร็จ แม่หมิวพาไปเลี้ยงสเวนเซ่น โอ้ ฟูจิยังทำเจ้าหมาจุกไม่หาย แต่ก็จะกินต่อ สั่งกันคนละถ้วย ครั้งนี้เราไม่สั่งสตอเบอรี่แล้ว แต่สั่งเวรี่สตอเบอรี่แทน(แอบคิดในใจมันต่างกันตรงไหนฟะ ตรงที่แบบเวรี่มันมีเนื้อสตอเบอรี่ด้วยรึเปล่าเนี่ย) อิอิ แล้วก็กลับบ้าน เอ้ย กลับหอพัก วันนี้เป็นวันที่เที่ยวสนุกที่สุดในรอบปีนี้เลยมั้ง(นับตั้งแต่ มกราคม - ปัจจุบัน นะ) ว่าแล้วก็กลับถึงบ้าน(ขอเรียกมันว่าบ้านละกัน) เอาของใส่ตู้เย็น เอากางเกงที่ซื้อมาใหม่ก่อนกลับมาลอง ว่าแล้วก็...ใส่ไม่ได้ฟ่ะ เล็กไป แง๊ๆๆๆๆ ไม่เป็นไร เก็บไว้ตัดต่อเพิ่มขนาดเอาเองก็ได้ แต่ต้องไปหาผ้าก่อนละ เอ้า เอ้า! กลับสู่โลกแห่งความจริง งานยังรออยู่ ขณะเดียวกันก็กลับสู่วัฏจักรอุบาทว์ไปด้วยในตัว เหอๆ นั่งดูหนังกัน หนังที่ตั้งนานกว่าจะโหลดได้ หนังเกาหลี Frozen Flower หนังเกย์ที่ทำให้เจ้าไหมแอบคิดในใจว่า ตกลงกษัตริย์เกาหลีมันมีแต่เกย์รึไงฟะ(เป็นแค่ความคิดอ่ะนะ) เรื่องนี้ก็โศกนาฏกรรมอีกแล้ว... ปล. อา...ทำไงให้ตัวขี้เกียจหายไปดีเนี่ย ปล.2 ตอนเดินผ่านเจียงลูกชิ้นปลา อยากเข้าไปสั่งซาลาเปากลับบ้านจัง แต่...กลัวไม่มีตังค์ช๊อบ ปล.3 วันนี้ใช้ตังไป 600 ก่า เปลืองฟ่ะ เดือนนี้จะอยู่รอดมะเนี่ย April 08 กทม. กรุงเทพมหานคร....กทม. กรุงเทพมหานคร....
กทม. กรุงเทพมหานคร ตึกรามสูงใหญ่สลอน ไม่มีป่าดอนเหมือน ตจว.
555+-*/ วันนี้เข้ากรุงเทพแล้ว เพราะวันนี้ต้องมาประชุมงานเป็นวันแรก(สำหรับเรานะ เพราะคนอื่นเขามากันตั้งนานแล้วอ่ะ เหอๆ มัวแต่อู้ล่ะสิเรา)
เดินทางตั้งแต่ตีห้า ถึงกรุงเทพก็ตอนหกโมงเช้ากว่าๆ ด้วยความเร้วของรถกับแรงโกรธโกรธาของตาหม่อน อ่ะนะ ทะเลาะกันอีกแล้ว พี่น้องคู่นี้ ทั้งวันทั้งเดือนทั้งปี แต่ส่วนใหญ่ก็เพราะเราเองที่ชอบโมโหในเรื่องที่ไม่เข้าท่า งี่เง่า ขี้กลัวขี้กังวล ไม่รู้สมองจะคิดมากอะไรนักหนา มาถึงตึก CAT ตอนเกือบๆแปดโมง กว่าจะหาทางเข้าได้ เสียค่าโง่จอดรถไป 50 บาท เหอๆ อ่ะนะ ถือเป็นค่าเรียนรู้ละกัน บทเรียนประจำชีวิตสำหรับคนเข้าเมืองกรุง(บ้านนอกเข้ากรุง ยอมรับ ทำไมยะ ชิชิ) เจอฟ้าเป็นคนแรก ตามด้วยแตง แล้วก็อาจารย์
อาจารย์พาไปดูที่พัก ขับรถวนไปวนมานานน่าดู ทางเข้าตรอกซอกซอยก็ดูจะลึกซะไม่มี เป็นซอยแคบๆ แอบคิดในใจ เวลาเดินออกมาทำงานนี่ท่าทางจะได้เดินจนขาลากเลยมั้งหว่าจะได้ขึ้นรถ หอพักเป็นห้องเล็กๆ มีตู้ใบนึก เตียงตัวนึง ฮ่าฮ่า สำหรับเราแค่นี้ก็ดีแล้วนะ เพราะเราอยู่ยังไงก็ได้ทั้งนั้นหละ (แต่การเดินทางผจญชะตากรรมจากหอมาที่ทำงานนี่ก็...อ่ะนะ ผจญกันต่อไป
หม่อนมาส่งเราแล้ว แล้วหม่อนก็กลับไปแล้ว รู้สึกเงียบเหงานิดๆ อยากกลับบ้านเหมือนกนันนะ แต่ก็อยากอยู่ที่นี่เหมือนกันนะ ก็อย่างที่ว่านั่นหละ มนุษย์ไม่เคยพอ ได้อยู่ที่นั่นก็ไม่พอดี อยู่ที่นี่ก็ไม่พอใจ จะเอาอะไรกันแน่ เอาโลกทั้งใบมาปั่นรวมกันก็คงไม่ได้ เพราะคงไม่มีเครื่องปั่นไหนจะใหญ่เท่า ไม่มีใบมีดใบไหนจะแข็งพอ เดินตามเส้นชะตาลิขิตต่อไป ต่อไป และต่อไป อย่าได้ไปคิดมันให้มากนักเลย หนักหัวเปล่าๆ หนักสมองจะตาย เก็บเนื้อที่สมองไว้คิดโน่นคิดนี่ สร้างสิ่งดีๆออกมาดีกว่า "อย่าคิดมากกับชีวิต ให้คิดเอาง่ายๆ สบาย....ใจ" ฮ่าฮ่า เสาร์นี้ก็จะได้เจอพี่แล้วหละ เพราะต้องมาสงการนต์ ตอนนี้ ต้องทำงานให้ดีที่สุดก่อนหละหึหึหึหึหึ
April 05 ไม่มีชื่อเรื่อง ไม่มีชื่อเรื่อง ไม่มีชื่อเรื่อง เพราะยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเขียนอะไร อยากเขียนนะ แต่ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไร เคยกันมั้ย เปิดSpace ออกมาแล้วก็เิ่มจะพิมพ์ แต่เรื่องในหัวมันตีกันไปหมด ไม่รู้จะเขียนอะไรดี บางทีเขีนไปได้สักพักก็กดลบทิ้งเสียอย่างนั้น(แต่บางทีก็เกิดจากความโง่วของเราเอง เผลอไปกดโดนปุ่มอะไรเข้า เครื่องปิดเองเฉย โอเชจบข่าวทันที) ัน่น ว่าแล้วก็เพราะไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรเลยได้เป็นเรื่องขึ้นมาเขียนเลย เรื่องมันมีอยู่ว่า ไม่รู้จะเขียนอะไร จบ! |
โย่! ดีจ้าทุกท่านที่หลงเข้ามา ขอบคุงที่มาเยี่ยมกันเน้อ
Sk.Silkywrote:
แง่มๆ เริ่มจากตัวเองคุยกะตัวเองก่อน
Jan. 5
|
||||||||||
|
|
